moja polska zbrojna
Od 25 maja 2018 r. obowiązuje w Polsce Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane także RODO).

W związku z powyższym przygotowaliśmy dla Państwa informacje dotyczące przetwarzania przez Wojskowy Instytut Wydawniczy Państwa danych osobowych. Prosimy o zapoznanie się z nimi: Polityka przetwarzania danych.

Prosimy o zaakceptowanie warunków przetwarzania danych osobowych przez Wojskowych Instytut Wydawniczy – Akceptuję

 
Wielkanocny podbój Wilna

W pierwszych latach istnienia II RP, jak w każdej młodej demokracji, pomiędzy władzą ustawodawczą a wykonawczą dochodziło do wielu nieporozumień. W związku z faktem, iż w tamtym okresie główny wysiłek państwa skierowany był na ustanowienie swoich granic za pomocą sił zbrojnych, nieporozumienia te dotyczyły głównie użycia wojska. Żartowano, że Polska jest największym państwem na świecie, ponieważ jest... bez granic. Spory terytorialne toczono ze wszystkimi państwami dookoła – pisze ppłk Andrzej Łydka z Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, znawca i miłosnik historii wojskowości, publicysta portalu polska-zbrojna.pl.

Chronologicznie, jako pierwszy, toczono spór z Ukraińcami o Lwów i Małopolskę Wschodnią. Cały kraj organizował „Odsiecz Lwowa”. Ledwo co sformowane bataliony wysyłano do Galicji, aby tam, w ramach różnych Grup, Podgrup i Zgrupowań, formując się jednocześnie w pułki i dywizje, podtrzymać opór Lwowa oraz opanowywać teren. Na szczęście, na wiosnę 1919 roku wojsko formowało się nie tylko na froncie, ale i tam, gdzie w normalnym kraju powinno się formować, to jest na tyłach.

Po zajęciu Lwowa oraz Małopolski Wschodniej Naczelnik Państwa postanowił odzyskać Wilno. Początek operacji zaplanowano na połowę kwietnia 1919 roku. Od listopada 1918 roku trwało formowanie „od zera” Wojska Polskiego. Wśród planowanych do sformowania dwudziestu czteropułkowych dywizji piechoty, numery od 1 do 3 zarezerwowano dla Dywizji Legionowych, kontynuujących świeże tradycje Legionów Polskich. 3 dywizja, formowana na froncie wojny polsko-ukraińskiej, była kontynuatorką piechoty „Polnische Wehrmacht”, czyli tych żołnierzy, którzy po kryzysie przysięgowym wyłamali się spod ręki ówczesnego Komendanta I Brygady.

1 i 2 dywizje legionowe formowane były w podwarszawskiej osadzie, która z tego powodu, na wniosek dowódcy 2 DPLeg., płk. Bolesława Roji, otrzymała nazwę Legionowo. Wszyscy oficerowie i podoficerowie tych dywizji wywodzili się z brygad Legionów Polskich i w odtwarzanych pułkach wprowadzili specyficzną atmosferę „legionową”. Rekruci do pułków zaczęli napływać na przełomie marca i kwietnia 1919 roku a instruktorzy wiedzieli, że mają tylko 2-3 tygodnie, aby zrobić z nich żołnierzy.

Jak wspominał jeden z oficerów 5 ppLeg., por. Wacław Lipiński „Nazajutrz rozpoczęła się gwałtowna, iście z amerykańsko-legionowym prowadzonym tempem musztra. Wiedzieliśmy wszak, że idziemy na Wilno, że czasu tak strasznie, okrutnie mało. Duszę więc z siebie trzeba było wydrzeć, zaharować po łokcie, zachrypnąć całkiem od komendy, mdleć wieczorami z wyczerpania po całodziennej pracy. Od białego więc świtu do późnego wieczora orka z wywieszonym językiem. Pierwsze kilka dni nauki były okropne. Zdawało się, że z tego zbaraniałego rekruta nic się nie da rady zrobić, że mu się za Boga nie wytłumaczy. Po dwutygodniowej pracy oficerów i podoficerów, którzy od ciągłych krzyków komend pochrypnęli tak, że niektórzy z najwyższym wysiłkiem, z tragiczną mimiką twarzy mogli cos z siebie wydobyć, zaś inni całkiem na głucho zaniemówili, banda cywilów zamieniła się w żołnierzy”.

Kwatermistrzostwo (czyli ówczesna logistyka) też starało się jak mogło. „Co dwa, trzy dni dostawał żołnierz coś z umundurowania. Początkowo dostał buty. Solidne, mocne, na wzór amerykański szyte, jednak już polskie. Oglądaliśmy je z prawdziwym uczuciem i wzruszeniem. Czuliśmy nad sobą własne już państwo, które się nami opiekuje. Po butach po kolei dostawał żołnierz: karabiny, spodnie, płaszcze. Lecz ciągle czegoś brakowało. To karabiny bez pasów, lub pasy bez karabinów, to czapki bez orzełków, to orzełki bez czapek”. Pod koniec tego intensywnego trzytygodniowego szkolenia urządzono ćwiczenia taktyczne nocne i dzienne i pewnego dnia orzeknięto, iż skoro nie ma innej rady można z tym żołnierzem pójść w ogień.

Plan Piłsudskiego polegał na silnym uderzeniu 2 DPLeg płk. Roji w centrum na Baranowicze i Lidę i zza pleców tej akcji, przez lukę w bolszewickim ugrupowaniu, wyprowadzić przy pomocy 1 DPLeg. płk. Karaszewicza-Tokarzewskiego i 1 BKaw. płk. Beliny-Prażmowskiego uderzenie na Wilno. Jak widać, Marszałek do tej akcji użył większość jednostek o rodowodzie „legionowym”. Jedynie 3 DPLeg walczyła w Małopolsce Wschodniej. 1 Brygadę Kawalerii ze względu na rodowód trzech spośród czterech wchodzących w jej skład pułków: 1 pułku szwoleżerów, 7 pułku ułanów lubelskich i 11 pułku ułanów legionowych formowanych z kadry byłego 1 pułku ułanów I Brygady Legionów, z czystym sumieniem również można nazwać „legionową”. Jedynie czwarty pułk brygady, tj. 4 pułk ułanów to byli „dowborczycy” z 1 Korpusu Polskiego w Rosji.

Operacją dowodził Piłsudski a grupą manewrową uderzającą na Wilno - gen. Rydz-Śmigły. Ofensywa rozpoczęła się 16 kwietnia zaciętymi walkami o Lidę, Baranowicze i Nowogródek, gdzie Polacy z 2 DPLeg. starli się z Polakami z bolszewickiej Zachodniej Dywizji Strzelców. Tam zapłacono główną cenę za Wilno - ok. 700 poległych i 1700 rannych w całej operacji. Piechurzy 1 dywizji i kawalerzyści Beliny, maszerując leśnymi i piaszczystymi traktami, cicho, niepostrzeżenie dla bolszewików i bez walk, ujrzeli w Wielką Sobotę Wilno „znaczone wieżami swoich pięknych kościołów”, jak wspominał dowódca plutonu artylerii konnej 1 BKaw. por. Stanisław Kopański (późniejszy generał i obrońca Tobruku w następnej wojnie). Polskich żołnierzy z entuzjazmem wspierała w walkach ulicznych polska ludność Wilna, co odnotowała moskiewska „Prawda” - „Podczas obrony Wilna mieliśmy do czynienia z prawie pełną zdradą ze strony polskiej ludności, wyjąwszy nielicznych robotników”.

Rozstrzygnięcie walk nastąpiło podczas Wielkiej Nocy a „lany poniedziałek” był jedynie formalnością. 21 kwietnia w Wilnie pojawił się Piłsudski „Do żadnego miasta, zdobytego przez mnie, nie wjeżdżałem z takim uczuciem, jak do Wilna”. Był to dla niego niecodzienny prezent świąteczny, można powiedzieć, zajączek.

Zdobycie Wilna zostało przyjęte przez Litwę jako akt wrogi. Nie było w tym nic dziwnego. Litwini widzieli swoje państwo ze stolicą w Wilnie, w granicach byłych guberni kowieńskiej, suwalskiej, wileńskiej, grodzieńskiej i częściowo mińskiej. Władze polskie widziały rozwiązanie sytuacji w federacji Litwy z Polską uważając sprawę granic i przynależności państwowej Wilna jako wtórną.

Z kolei w Polsce odzyskanie Wilna zostało przyjęte w Polsce przez społeczeństwo z entuzjazmem a przez Sejm z mieszanymi uczuciami i zaskoczeniem ponieważ operację przeprowadzono podczas świątecznej przerwy w pracy Sejmu nie niepokojąc posłów.

 

ppłk Andrzej Łydka
Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych

dodaj komentarz

komentarze


Proobronni na froncie walki z COVID-19
 
Więcej wojska do walki z pandemią
Poprady i Pilica z interrogatorami
Invictus Games – jeden cel, różne motywacje
Sukcesy sportowców w mundurach
Cichociemny patronem 14 BOT
Józef Piłsudski – twórca Niepodległej
Poprad w kolejnej jednostce
Arsenał Iranu
Koronawirus na wojskowej uczelni
USA nie zacznie wojny z Iranem
Sportowcy w mundurach wyróżnieni za sukcesy 2019 roku
Jakie podwyżki dla żołnierzy?
Nabór na wojskowe studia trwa
Dowodzę najlepszymi
Medycy WOT kontra COVID-19
Beagle dla Polaków
Miliony ofiar hiszpanki
„Gwiezdne wojny” Reagana
Zostań w domu i czytaj „Polskę Zbrojną”
Certyfikacja na „Tarczowni”
Terytorialsi nie stracą dodatku
Trzy cele na ścieżce
Byli komandosi szkolą terytorialsów
Koronawirus nie zagroził żołnierzom na misjach
Obradowała Rada Gabinetowa
MON i MSWiA kończą kwalifikację wojskową
Trenażer Liwca dla toruńskiego centrum
Bezpłatne turnusy dla weteranów
Stocznia: budujemy zgodnie z planem
Pięcioro laureatów sportowego plebiscytu „Polski Zbrojnej”
Sześć dekad pod wirnikiem
Kwarantanna na WAT
„Nagroda specjalna” dla płk. Tomasza Bartkowiaka
Polscy żołnierze niosą pomoc w Libanie
Arsenał talibów rozbity przez polskich żołnierzy
Wojskowi medycy w gotowości
Dwa oblicza agenta wywiadu
Nissany zastąpią Honkery
Prezydent Duda w Davos o przyszłości Sojuszu
Wybierzmy najlepszego żołnierza w sporcie powszechnym w 2019 roku
Studia on-line w Szkole Orląt
Testy radarów dla Wisły
Więcej pieniędzy dla cyberżołnierzy
Słowo oficera Armii Czerwonej…
Wszyscy jesteśmy Darfurczykami
Iran uderza w USA
Aplikacja ułatwi działania terytorialsom
NATO pozostaje w Iraku, Polska także
Defense Without Politics
Saperzy w walce z Covid-19
Ani z Czechosłowacją, ani z Polską
„Wilk” pojawił się w Orzyszu
Polak ranny w ataku na bazę w Iraku
Kremlowska gra
We Are All Darfur
Więcej żołnierzy pomaga walczyć z epidemią
Nowy wiceminister w MON
Skażenia, zasadzki i rajdy BWP, czyli „górale” na szkoleniu
Rozkaz – „rozładować” więzienia
Zryw kościuszkowski
Bez zajęć na wojskowych uczelniach
Nadmorskie szkolenie przeciwlotników
Rakiety w celu

Ministerstwo Obrony Narodowej Wojsko Polskie Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Obrony
Terytorialnej
Żandarmeria Wojskowa Dowództwo Garnizonu Warszawa Inspektorat Wsparcia SZ Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Wielonarodowa
Dywizja
Północny-
Wschód
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Inspektorat Uzbrojenia

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO